Logowanie Rejestracja

0 produktów

ASTRID LINDGREN

Najwybitniejsza, a jednocześnie najpopularniejsza pisarka książek dla dzieci wszechczasów. Jej powieści na zawsze zrewolucjonizowały literaturę dziecięcą. Zostały przetłumaczone na 86 języków, w ciągu ponad 60-ciu lat na całym świecie sprzedano ponad 80 milionów egzemplarzy. Niekwestionowana królowa dziecięcej wyobraźni.

Astrid Lindgren urodziła się 14 listopada 1907 roku w Vimmerby, niewielkim miasteczku w południowo-wschodniej Szwecji. Zmarła mając 94 lata – w 2002 roku, w Sztokholmie. Wszystkie swoje książki pisała, jak sama mówiła, dla dziecka, które wciąż w niej jest. Jej bohaterowie chcą być dobrzy, ale nie zawsze im to wychodzi. Nie zawsze też wiedzą, co jest właściwe. Choć każdy jest inny, wszystkich łączy jedno: chcą, by życie – nie było nudne.

Pierwszą książkę „Zwierzenia Britt- Marii” Astrid Lindgren napisała mając niespełna 40 lat, rok później – w 1945 roku - powstała pierwsza książka o Pippi. Wydawcy przestraszyli się opowieści o dziewczynce, która ma w swoim domu bałagan i mieszka sama z koniem i małpą. W siłę powieści Astrid Lindgren uwierzyli właściciele „Raben & Sjogren” – dziś to największe szwedzkie wydawnictwo książek dla dzieci, które właśnie Astrid Lindgren w połowie lat 40-tych uratowała przed bankructwem. Jej książki utorowały drogę kolejnemu pokoleniu skandynawskich pisarzy dla dzieci, których powieści, podobnie jak cykle Astrid Lindgren są znane na całym świecie – to przede wszystkim Tove Jansson, która stworzyła Muminki, czy Gosta Knutsson, autor przygód Filonka bez ogonka.

Pierwszą książkę o spotkaniu Braciszka z Karlssonem z dachu Astrid Lindgren napisała w 1955 roku. Część drugą – „Karlsson z dachu znowu lata” – siedem lat później. Ostatnią – „Latający szpieg, czy Karlsson z dachu” – w 1968 roku.

W sumie, w ciągu 37-miu lat Astrid Lindgren napisała ponad 20 powieści i zbiorów opowiadań dla dzieci. W 1958 roku dostała medal Hansa Christiana Andersena, w 1994 – nagrodę Right Livelihood Award, zwaną „alternatywnym Noblem”, w 1996 – rosyjska Akademia Nauk nazwała na jej cześć asteroidę „3204 Lindgren”.

 

ERICH KASTNER

Erich Kastner urodził się i wychował w Dreźnie. Jego ojciec zajmował się wytwarzaniem siodeł, matka była służącą, potem została fryzjerką. Relacje z matką pisarz miał bliskie i intensywne, kiedy nie mieszkali już razem, niemal codziennie pisał do niej listy i karty pocztowe. Motyw matki niejednokrotnie pojawia się w jego powieściach, pierwowzorem jest zawsze Ida Kastner.

W czasach drezdeńskich uczył się w seminarium nauczycielskim, ale nigdy go nie ukończył. Trzy spędzone tam lata zaowocowały najpierw „Latającą klasą”, potem wspominał je jeszcze w autobiograficznej książce, „Kiedy byłem małym chłopcem”. Nie skończył jeszcze szesnastu lat, kiedy wybuchła I wojna światowa. Trafił na front, co po latach skomentował: „Wojna się zaczęła, moje dzieciństwo się skończyło”. Po wojnie powrócił do nauki, studiował historię, filozofię, germanistykę oraz teatrologię. Jednocześnie pracował, między innymi jako goniec na giełdzie i sprzedawca perfum. W końcu udało mu się dostać posadę w gazecie, do której pisał teksty dziennikarskie oraz recenzje teatralne. W 1925 roku obronił pracę doktorską „Fryderyk Wielki i literatura niemiecka”.

„Serce na talię” – tak zatytułował swoją pierwszą wydaną książkę. Zbiór wierszy ukazał się w 1928 roku, a już rok później szturmem zdobył serca czytelników wydając „Emila i detektywów”. Powieść o jedenastolatku z Neustadt napisał zachęcony przez Edith Jacobsohn, wdowę po wydawcy "Weltbühne", zapewniając sobie tym samym na stałe miejsce w kanonie literatury dla dzieci i młodzieży.

Po dojściu Hitlera do władzy – 30 stycznia 1933 roku – nie wyjechał, jak większość jego współpracowników, za granicę. Chciał być na miejscu, w Berlinie, „ktoś musi być kronikarzem zdarzeń”, tłumaczył przyjaciołom, choć większość i tak była przekonana, że prawdziwym powodem była niechęć do opuszczenia samotnej matki. Czarne lata dla Niemiec, potem dla Europy i całego świata były najmroczniejszym okresem w życiu pisarza. Jego książki znalazły się na liście „szkodliwych i niepożądanych publikacji” i zostały spalone jako „sprzeczne z niemieckim duchem”. Sam Kastner był wielokrotnie przesłuchiwany przez gestapo i wykluczono go ze stowarzyszenia pisarzy. Czas powojenny był w jego życiu niezwykle aktywny i twórczy. Zamieszkał w Monachium, gdzie został redaktorem gazety „Neue Zeitung”, wydawał czasopismo dla dzieci i młodzieży, pisał teksty do kabaretów i do radia, założył międzynarodową bibliotekę dla młodzieży. W 1951 roku został przewodniczącym zachodnioniemieckiego PEN Clubu, od 1965 roku był honorowym przewodniczącym. W końcu, w 1960 roku został odznaczony Medalem im. Hansa Christiana Andersena, zwanym „małym Noblem”.

Nigdy się nie ożenił, ale to nie znaczy, że był sam. W 1957 roku urodził się jego jedyny syn, Thomas, dla którego napisał ostatnie swoje książki dla dzieci: „Michałek z pudełka” oraz „Der kleine Mann Und die kleine Miss”.

Zmarł w 1974 roku w Monachium.